zondag 25 mei 2014

Kort verhaal: Onverwacht bezoek

Hallo allemaal, 

Mijn cursus heeft als doel: het leren schrijven van korte verhalen.  
Elk verhaal mag telkens maar maximum 1500 woorden tellen.
Het is niet simpel om met weinig woorden een goed en stevig verhaal te vertellen. Je moet een goed begin, midden en einde hebben!

Mijn eerste verhaal was een persoonlijke kennismaking. Dat verhaal is privé :-)
Voor het tweede verhaal mocht ik het genre zelf kiezen, aangezien wij toen met een inbraakplaag zaten, was de keuze voor een waargebeurd verhaal dus een logisch gevolg. De namen van de personen zijn wel fictief :-)

Hopelijk merken jullie met elk volgend verhaal mijn vooruitgang. 
Een verhaal schrijven voor jezelf is een hobby. 
Een boek willen uitbrengen is geen hobby meer, er komt veel bij kijken en ik heb nog veel te leren! 
Ondertussen is het verhaal voor een boek (roman) aan het groeien en gaat dat boek er ooit wel komen, daar streef ik naar. :-)

Nu merk ik wel dat het verhaal iets anders opgesteld staat dan het origineel.
Anders moet ik het als link plaatsen naar een bestand, even uitzoeken straks. 

Ik wens jullie veel leesplezier met mijn eerste kort verhaal.



Onverwacht bezoek
30 januari 2014
Het is eindelijk heerlijk stil in huis. Met haar ogen gesloten geniet Olivia even van de rust.
Haar man, Connor, is al naar zijn werk en de kinderen, Luke en Chloe, zijn ook al naar school vertrokken.
Ze haalt de poetsspullen tevoorschijn en begint met het dweilen van de vloeren, een heerlijke citroengeur maakt zich meester over het hele huis.
Op de achtergrond speelt leuke muziek, ze is helemaal in gedachten verzonken, ze zingt en danst vrolijk mee.
Tot ze uit haar gedachten wordt gehaald door de deurbel.
Dat is gek, denkt ze, ik verwacht niemand. Tja, misschien is het de postbode met een pakje. 
Ze stapt naar de woonkamer om haar sleutels en haar gilet te nemen. Terwijl ze daar staat, ziet ze door het gordijn naar buiten. Even blijft ze angstig staan kijken!
Olivia ziet drie jongeren van vreemde afkomst op straat staan. ze schat ze tussen de 18-20 jaar jong. Wat haar zo bang maakt is hun zenuwachtig gedrag. Ze voelt gewoon tot in haar ruggengraat,  dat er iets niet klopt aan heel deze situatie!
“Oh neen, ik ga de deur niet open doen hoor,” zegt ze zacht tegen zichzelf, “ik ben maar alleen, jullie zijn met drie.”
Haar handen beginnen te beven, haar ademhaling gaat sneller, ze krijgt hartkloppingen, trilt over haar hele lichaam en ze krijgt het koud.
Traag bewegend gaat ze richting het raam, ze wil de jongens beter kunnen bekijken. Ze ziet dat de oudste jongen zenuwachtig heen en weer loopt op de straat, zijn hoofd gaat van links naar rechts en weer naar links. Dat gedrag blijft hij maar herhalen.
De middelste jongen is bij de buren gaan aanbellen en de jongste van de bende staat, net iets te dicht, tegen hun voordeur aan.
Olivia is nog steeds niet op haar gemak, haar maag krimpt in elkaar bij het minste geluid. Haar buikgevoel zit juist.
Op het moment dat de oudste jongen haar achter het gordijn opmerkt, geraken de jongens in paniek en slaan op de vlucht.

Als Connor een paar uur later van zijn werk thuis komt, luistert hij aandachtig naar Olivia haar verhaal, slaat terwijl beschermend zijn armen om haar heen en geeft haar een zacht kusje op haar voorhoofd.
 “Olivia, schat, ik wil je niet nog banger maken, maar we moeten sloten bijsteken, ze hebben het slot van de voordeur bewerkt,” zei hij,
“ook moeten we kijken wat we nog beter kunnen beveiligen aan en rond het huis!”

Olivia moest ineens denken aan een papier dat ze een tijdje terug in hun brievenbus had gevonden. Het was een aanvraag om een buurtinformatienetwerk te starten.
“Connor, weet jij dat papier van de BIN nog liggen?” vroeg ze hem.  “Je weet wel, dat voor die samenwerking tussen de buren, de burgemeester en de politie. Om zo sneller te kunnen ingrijpen bij verdachte situaties. Zoals bij deze dus, poging tot inbraak.”
“Neen schat, ik vrees dat we dat hebben weggedaan.” antwoordde hij.
“Ok, ik ga het dan wel even aan de buren vragen.” melde ze.
“Mama, mama!” riep Chloe, “Mag ik met je mee?”

“Ah, komen jullie een late driekoningen zingen?” vroeg de buurman met een brede glimlach.
“Hallo Mark, neen hoor,” lachte Olivia terug, “wij komen vragen of jullie misschien dat papier van de BIN nog hebben liggen?”
“Goh, dat papier...,” zie hij nadenkend, “neen, sorry, ik geloof van niet.”
Olivia vertelde hem wat er vanmorgen was gebeurd en legde uit waarom ze dus nu op zoek was naar dat papier.
“Stom om het weg te doen,” zei ze, “want je denkt er nooit op na, dat het wel eens bij je thuis kan gebeuren hé!”
Vol afschuw en ongeloof zei hij: “Amai dat is toch niet meer normaal. Je hoort tegenwoordig niks anders meer en onze gemeente ligt voor zo een bende inbrekers goed, zo direct aan de autostrade! Ze geraken zo snel alle kanten uit, voor de politie ze kan aanhouden.”

Van buurman Michael kreeg ze het blad van de BIN en zo ook het mailadres van de burgemeester.
“Dank u Michael!” riep ze naar hem toe, als ze terug naar huis liepen.

De volgende dag zien Connor en Olivia aan de overkant van de straat een jonge man wandelen, maar met een gedrag dat wantrouwen oproept.
Ze zien hem aanbellen bij de overburen, maar telkens hij weggaat van een huis, doet hij iets met zijn mobieltje.
Olivia denkt, is die man nu foto’s aan het nemen van al die huizen?
Terwijl steekt de man de straat over. Olivia loopt direct naar het raam en duwt het gordijn opzij. Op datzelfde moment ziet ze haar overburen buiten staan. Ze doen teken naar haar dat ze de jonge man in het oog hebben.
“Dat geeft toch een geruststellend gevoel hé, zo een samenwerking met de buren!” zegt ze vrolijk.
Ze merkt dat de jonge man bij hen komt aanbellen.
Connor maakt de deur open en ze hoort hem zeggen:
“Neen wij zijn al klant bij die firma.” en ze hoort hem de deur terug dichtdoen.
“Dat was raar,” zegt hij, als hij terug bij haar komt staan, “ je zou toch denken dat die man dat zou moeten weten, wie al wel of geen klant is bij die firma, niet?“

‘s Avonds zien ze, een straat verderop, een donkere camionette staan. Er zitten drie forse mannen in, ook deze zijn van vreemde afkomst.
Connor kijkt hen achterdochtig na.
“Op een zaterdagavond, geen reclame op de camionette, enkel een ladder er vanboven op, verdacht hé? Niks vertrouw ik nog. Een mens durft amper nog het huis voor vijf minuten te verlaten,” zegt hij verontrust.

Als ze het ‘s anderendaags aan hun buren vertellen. Maakt de buurman zich er druk om en zegt luid:
“Er worden inbraken gepleegd in huizen terwijl de bewoners thuis zijn! Er lopen in het hele dorp oplichters rond, ze verkopen zogezegd vanalles of zijn vertegenwoordigers van een bepaalde firma. Maar eigenlijk komen ze gewoon een kijkje nemen in de buurt of rond de huizen, om te zien hoe en wanneer ze binnen geraken. En de politie?... Tja, die is nergens te zien hé. Die inbrekers weten dat ook natuurlijk, dat het de politie te lang duurt om snel ter plaatse te geraken.”

De volgende ochtend staat er bij Connor en Olivia weer een vertegenwoordiger aan de deur, zogezegd van dezelfde firma, als die jonge man van gisteren. Dat nemen ze nu toch echt niet meer als toeval. Olivia waarschuwt de man:
“ Jij weet toch, dat er nu al wel iemand ergens in de buurt hier, naar de politie heeft gebeld om u aan te geven, want iedereen in dit dorp is zeer alert hoor!”

Zelf belt ze dan ook direct, na zijn bezoek, naar die firma en doet haar uitleg tegen de dame die opneemt. De dame reageert geschokt:
“Oh mevrouw, u mag in naam van onze firma naar de politie bellen, want dit is fraude hoor!”

Zo gezegd, zo gedaan. De commissaris neemt op:
“Mevrouw, we hebben inderdaad al meldingen binnen gekregen van daar in de buurt, dat er veel oplichters rond lopen, we gaan er iets aan doen hoor!  Heeft u ook eens graag dat er iemand van ons team komt kijken bij u thuis, om te zien of uw woning wel veilig genoeg is?”

Na het telefoongesprek met de commissaris, zien Olivia en Connor iets later een politiewagen door de straat rijden.
Maar ja, denken ze, die oplichters zijn nu allang weg hé. Maar ze weten nu in elk geval dat ze in deze buurt niet moeten terug komen, want dat ze hier in het oog worden gehouden!

Eigenlijk moeten ze er nadien ook wel allemaal om lachen,
want na al de verhalen die ze hebben gehoord van de buren,
durft er nu waarschijnlijk geen enkele oplichter hier nog te komen.
“Weet je nog het verhaal van de dief die ze in de supermarkt in de koeler hadden gestoken tot de politie er was, en dat ze dan te horen kregen van de politie dat ze dat helemaal niet mochten doen.”
“Och ja... Of dat van die man, die belde naar de politie om aan te geven dat ze in zijn tuinhuis aan het inbreken waren. En dat de politie geen combi had om te komen. Dat de man gewoon “ok” zei en ophing. Om daarna terug te bellen om te melden dat hij de inbrekers in hun hoofd had geschoten. En dat er binnen een minuut politie bij hem stond.
Dat de politie zei: “Meneer u heeft gelogen.”
En dat hij antwoordde: “U ook, u had gezegd dat u geen combi had.”
”Ahaha… of de buurman die kwaad riep: “Als er hier een inbreker binnen staat, schiet ik er op!”

                        

                                                                  Geschreven door Jaimie P.


Het derde verhaal is een jeugdverhaal (doelgroep 9-12 jaar).

Maar er gaan ook nog creaties voorbij komen hoor :-)

Groetjes, 


zondag 18 mei 2014

In de maak en een oude schrijfmachine

Hallo allemaal, 

Ook ik ben nog met stofjes bezig hoor, 
zo is er een rokje+legging,
en een topje in de maak. 


In de sporttas moet ik nog een stuk rits vastzetten 
en dan laat ik ze helemaal zien.


Kijk wat mijn ventje bij had van de rommelmarkt. 
Een oude schrijfmachine! 
Niet dat ik daar nog ga mee werken. :-)
Maar het heeft toch iets hé? 


Groetjes, 

zaterdag 17 mei 2014

Het gaat toch een stapje verder

Hallo allemaal, 

Een klein deeltje van mijn verhaal las ik voor aan iemand die ook veel leest en aan mijn mama en schoonzus, die ook veel romans lezen.
Graag had ik geweten hoe het overkwam of ze wel mee in de emotie zaten,...


Ik moet ook wel lachen met mezelf, ik ben goed in minder woorden schrijven, dat leer ik op de cursus 'korte verhalen' schrijven. 
Dus ik denk steeds, tja dat kan je met minder woorden zeggen.
Mijn woordenteller gaat niet naar boven, maar naar beneden zo :-) 


Nu kreeg ik de melding: "Je tekst is mooi en verbeeldend neergeschreven, waarom maak je er niet ineens je eigen boek van?

Die wedstrijd is ook voor een uitgeverij, enkel staat daar in het contract dat ze zonder overleg met je, zomaar de tekst mogen aanpassen.
Die regel steekt mij toch tegen hoor, je doet toch niet zoveel moeite voor niks hé?

Goh, maar nu al aan een boek denken, zover durfde ik nog niet dromen hoor, maar toch gisteren de stoute schoentjes aangetrokken en zeven uitgeverijen gemaild. 
Ik had vooral de vraag of ze aub eventjes een héél klein stukje (822 woorden) wilde lezen om te zien of ik mijn eigen tijd en die van hun niet aan het verspillen was. Want denken dat je kan schrijven of ook écht kunnen schrijven, er is verschil hé :-)

Bij twee uitgeverijen mocht ik het stukje met mail doorzenden en ééntje vroeg het per post. Het was niet erg dat het maar een klein stukje was, zo hadden ze al een idee of het hen aanstond. 
Van één van de drie kreeg ik al antwoord, met bevende handjes de mailbox open gedaan. 

"Ik krijg hier een goede indruk van het verhaal en ik zie ook aan de beschrijving in de mail, dat u veel plezier heeft in het schrijven, en dan vooral over relaties. Daarmee vallen uw verhalen niet direct binnen ons fonds, waar de meer pyschologische roman meer centraal staat."

Mensen is dit nu goed, het wil niet zeggen dat hij het slecht vond, het past gewoon niet in hun fonds. (en die zin ga ik nog veel krijgen vrees ik.).
Maar toch gaf het een fijn gevoel, dat er iemand zo lief was om mij te helpen, want ik weet dat ze véél werk hebben!

Nu moet ik een kort verhaal gaan schrijven, voor de cursus als huiswerk.
Ik ga straks met papier en pen in de zon zitten. Old school hé :-)

Zodra ik tijd heb, plaats ik hier een kort verhaaltje.

Groeten, 

donderdag 15 mei 2014

Bezig aan een verhaal (voor een boek?)


Hallo allemaal, 

Weer een tijd niks gelezen van mij. 

Op het moment ben ik bezig aan een (romantisch) verhaal van 15 000 woorden. 
Mijn verhaal doet mee aan een wedstrijd, het moet 15 juni bij de uitgeverij liggen.

Ik moet die wedstrijd niet winnen, is mooi meegenomen natuurlijk daar niet van,
maar ik heb altijd al gedroomd om ooit een boek te mogen uitgeven.
Hier zie ik mijn kans om er dus ook echt iets mee te doen. 
Het manuscript zal er liggen met 15 000 woorden voor hun boekje.

Maar ik heb er nog meer plannen mee, 
dus het afgewerkte manuscript zal meer woorden tellen.
De lengte van een verhaal doet er niet toe, maar de kracht van de woorden wel.
Ik hoop dat ik elke emotie ook zo heb neergeschreven dat jullie ze ook écht zelf voelen ;-)

Moest het dan ooit toch tot publicatie komen, is het een volwaardig verhaal.
Ook al win je niet,  er is een kans dat ze het 'misschien' later wel willen publiceren.
En anders gaat het nog naar een andere uitgeverij, of nog een paar meer :-) 
Je kan maar proberen, Wie niet waagt, niet wint zeggen ze!

Dit verhaal kan ik niet laten inlezen, dat mag niet!

Maar als jullie graag één (of meerdere) van mijn korte verhalen van mijn cursus lezen? 
Elk verhaal mag daar maar 1500 woorden tellen en die verhalen mag/kan ik wel plaatsen :-)
Het is leuk zelf te zien hoe je groeit in je schrijven,...
Met mijn verhalen is gelukkig nooit iets mis en ik krijg goede punten,

Groetjes, 

donderdag 1 mei 2014

Rokje met rimpelstrookje

Hallo allemaal, 

Dit rokje heb ik gemaakt naar een patroon 
uit de Ottobre 3/2013, model 30.
Ik had voor ons dochter maar 158 genomen, 
van breedte zit het goed, enkel valt het wat lang.
Ze heeft dan ook nog eens de irritante neiging 
om haar rok te laag te hangen.
Dus ik moet het terug uithalen vanboven 
en daar wat verkorten.


De rimpels in de strook vanonder
 kon je doen met twee rimpeldraden,
maar... ofwel brak mijn draad (van Gutterman hoor) 
of ik kreeg de rimpels niet gelijkmatig.
Of door de spanning lager te zetten, 
ging mijn draad in mijn machine ergens vast zitten,...

Dus waarom frustraties gaan opbouwen , 
als je het gewoon met framilon kan doen :-)
(hier in de winkel noemt dat anders, 
maar het is hetzelfde principe geloof ik toch?)
Op internet vond ik hoe ik het moest gebruiken.

Vanonder heb ik de zoom eerst 1 cm omgeslagen 
en dan op de rand doorgestikt met een kleine zigzagsteek,
zo kreeg ik dit leuke effect. 
(in de boek staat dat je een gewone zoom 
met dubbele naald moet doorstikken,
maar daar had ik bij dit rokje geen zin in.)
De elastiek, vanboven erin, moet je er niet doorschuiven, 
je moet hem eerst op vier plaatsen vast stikken
en dan omslaan en naar binnen stikken.
Maar denk dat ik het bij het uithalen, 
toch gewoon een tunnel ga stikken 
en de elastiek erdoor schuif, 
maakt volgens mij geen verschil, toch ? 


Ik zou nog graag een donkerblauw topje voor erop maken 
en een bandana voor in haar haren, van de stof van de rok.

Goetjes,