maandag 30 juni 2014

Dialogen leren schrijven; zes opgegeven titels


Halllo allemaal,

Mijn schrijfopdracht voor één van mijn schrijfcursussen: 
maak met elk van de opgegeven titel 
een dialoog van rond de 300 woorden.

De kapper en zijn klant:

"Goedenmorgen mevrouw Janssens,“ begroette Luc zijn cliënte, terwijl hij haar jas aannam en deze aan de kapstok hing.
“Luc, jij bent toch een deugeniet. Je weet dat jij mij Leontien mag noemen,” lachtte ze liefjes naar hem.
Terwijl ze zich samen richting de wastafel begaven, vroeg ze: “Hoe was jullie vakantie in Spanje? Aan je gebruinde huid te zien viel het weer mee, veronderstel ik?“
Bij het helpen aantrekken van de kapmantel, deelde hij haar mee: “Oh, de vakantie was zalig! Het weer was super, de zon was alle dagen aanwezig... Het was echt twee weken genieten.”
“Goh, stop maar al met vertellen. Of ik neem straks nog een vlucht naar daar,” zei ze zuchtend.
Ondertussen bevond Luc zich achter de wastafel. Legde haar hoofd voorzichtig in zijn handen, liet haar nek zachtjes dalen tot deze kon leunen in de daartoe voorziene holte van de wastafel. 
“Naar waar gaan jullie op reis?” vroeg hij geïnteresseerd.
“Naar Normandië voor een maand. Enkel vertrekken wij pas binnen drie weken, want Herman moet nog gaan werken tot dan.”
Luc controleerde de warmte van het water en begon Leontien haar haren te wassen.
Al plagend zei hij: “Leontien, geduld is een schone deugd zeggen ze.”


Boze schoonzoon en zijn schoonmoeder:

“Je bent aangehouden door de politie omdat je niet met je  wagen naar de autokeuring bent geweest?” herhaalde Seppe boos de woorden van zijn schoonmoeder.
“Pff, Seppe moet je daar nu zo kwaad om worden?” vroeg Machteld.
“Ja!” riep hij. “Want jij neemt dit alles helemaal niet serieus!”
“Bwah, ik ben gewoon vergeten naar de autokeuring te gaan, dat is alles.”
“Neen, dat ben jij niet! Jij wil gewoon niet gaan, je vindt dat tijdverspilling!”
“Geef toe, dat is het toch ook, en geldklopperij!”
“Het is voor je eigen veiligheid dat je dat moet doen! Jij wil toch de baan op met de wagen? Zie dan dat hij in orde is!”
“Misschien dat ik volgende week dan wel eens langs een garage zal gaan.”
Seppe werd nu echt wel heel nijdig op zijn schoonmoeder.
“Misschien, misschien... Zolang jij je auto niet laat nazien in een garage en mij een groen autokeuringsbewijs kunt laten zien, mag jij je kleinkinderen niet meer meenemen in je auto!”
Machteld bleef geschokt staan, ze klonk plots zachter van stem.
“Seppe, dan zie ik mijn kleinkinderen niet meer zoveel. Enkel nog als ik naar jullie kom. Je weet dat ik in Limburg woon en jullie hier, in Antwerpen.”
“Tja, misschien ga je nu dan eindelijk eens nadenken? Laat dus naar je wagen kijken!” verzocht hij haar.


Leraar en enkele leerlingen:

“We komen rustig de klas binnen,” beval de meester zijn leerlingen van klas 6A. ” En we gaan in stilte naar onze plaats en gaan zwijgend zitten.”
De meester nam plaats voor het schoolbord.
“Neem je atlasboek en sla het om.”
“Dus gewoon je boek omdraaien? Dat wil zeggen dat het boek uit is en dat de les al gedaan is?” spotte Sven.
Er klonk gegiechel in het klaslokaal.
“Ik bedoelde dat jullie je boek moesten openslaan,” verbeterde de meester zichzelf.
“Meester, waarom moeten we dit leren? De zon schijnt, mogen we niet naar buiten gaan?” vroeg Eric.
“Ja meester, aarderijkskunde is zo saai,” kloeg Caroline.
“We kunnen buiten ook leren over: de vlakte, de heuvel en het plateau,” zei Jessica lachend. “De vlakte is het grasveld, de heuvel is waar het voetbalveld achter ligt en het plateau dat zijn de zolen van mijn schoenen van vandaag.”
Tom gaf Bert een por in zij en fluisterde wat woorden in zijn oor.
Samen keken ze ondeugend naar Jessica en melden haar: “Een gebergte kunnen wij anders ook wel aanduiden.”
Weer klonk er gelach door heel het klaslokaal.
 “Ok, genoeg zo!” commandeerde de meester. Zijn leerlingen een halt toeroepend: “Als jullie al die energie eens zouden steken in de les, zouden we al een heel eind verder komen vandaag.”
“Sorry meester!” riepen ze allemaal in koor.


Verliefd stel dat meubels gaat kopen:

“Oh Thomas, kijk hoe mooi dit bankstel is!” gilde Fanny bijna naar hem.
Thomas versnelde zijn pas naar haar en grinkkite terwijl hij zei: “Fanny... Schatje, ik zou het nog iets harder hebben geroepen, ik denk niet dat ze je tot in Tokio hebben gehoord.” 
“Haha grapjas,... Geef toe, vind je deze ook niet leuk?” wees ze op het knalrode bankstel.
“Euh... Tja... Neen niet echt, maar die taupekleurige daar wel.”
“Eikes! Neen! Hoe saai gaat ons interieur dan aanvoelen? Toch juist of niet?“ vroeg ze hem triest aankijkend.
Thomas gaf haar een teder kusje en sloeg zijn arm om haar middel. “Je hebt gelijk. Kom we zullen eerst nog wat verder rondkijken.”
“Ik zie er eentje! Die moet getest worden... Kom!” zong ze bijna en sleurde hem mee.
Dit bankstel voelde inderdaad goed aan, dacht hij.
“Het zit leuk, je kan er ook heerlijk in onderuit zakken,...” somde Fanny op. “Nemen we deze Thomas? Alstublief, alstublief?” smeekte ze hem.
Thomas kon haar smeekbede niet weerstaan. Hij vond dat deze bank wel iets had. Die Amerikaanse bedrukte stof erom heen vond hij ook wel stoer genoeg voor in hun woonkamer. Dus ja waarom niet? Dacht hij.
“We nemen dit bankstel,” hoorde ze Thomas melden aan de winkelverkoper.


Persooneelschef en een sollicitant voor de functie van portier:

“Goedenmiddag meneer Peeters,” zei meneer Driessens en schudde Bas de hand.
“Neemt u plaats.” Wijzend op de stoel aan de andere kant van zijn bureau.
“Vertel eens, wat brengt u naar Antwerpen? Hoe komt het dat u bij ons wil komen solliciteren, terwijl u in West-Vlaanderen woont?”
“Mijn vrouw en ik wonen inderdaad op het moment nog daar, maar we willen graag terug naar hier verhuizen. Mijn vrouw is van hier, ze kan haar geboortestad niet missen,” legde Bas uit.
“Ah zo, ok. Ik zal uw sollicitatieformulier eens overlopen met u.”
“Ik ben een harde werker meneer. Ik leer gemakkelijk bij, als dat nodig moest blijken,...” ratelde Bas.
Meneer Driessens moest zijn lach onderdrukken.
“Een vlotte prater bent u blijkbaar ook.”
“Sorry, ik denk dat ik zenuwachtig ben,” gaf Bas verlegen toe.
“Dat hoeft niet, het gaat goed,” moedigde meneer Driessens hem aan. ”U heeft al wat jaren werkervaring als portier?”
“Ja meneer, ik ben direct na mijn schooltijd beginnen werken.”
“Dit ziet er allemaal ok uit, u lijkt mij een aangename jongeman. We gaan het verder bekijken en u hoort zeker nog iets van ons terug,” deelde meneer Driessens hem mee.
Ze schudden elkaar weer de hand en Bas verliet, met een tevreden gevoel, het kantoor van meneer Driessens.


Boze buurman die de buurjongen zijn bal teruggeeft:

Kobe had te hard tegen zijn voetbal geschopt en zag hem nog net in de tuin van buurman Max belanden.
“Godverdomme!” vloekte Max luid.
Max vloog naar de haag en brulde: “Kobe! Maak dat je hier komt, ik zie je wel staan achter dat tuinhuis!”
“Sorry buurman Max!” riep hij bang. “Het was niet met opzet.”
“Als ik die bal van je nog een keer in mijn tuin vindt, schop ik hem naar China!” blafte hij tegen Kobe.
Kobe kwam voorzichtig tevoorschijn en trok een raar gezicht naar Max.
“Buurman, weet u wel hoever China ligt?”
“Niet ver genoeg voor die stomme bal van je!”
“Ik heb al sorry gezegd. Waarom haat u voetbal zo erg?”
“Wie zegt dat ik voetbal haat? Voetbal is een balsport, ik ben gek op sport. Maar ik haat jouw bal, die maakt al mijn groenten kapot!”
“Heeft u groenten in de tuin groeien?” klonk Kobe verbaasd.
“Ja, eet jij geen groenten bij je aardappelen misschien? Groenten zoals: boontjes, wortelen, prei,...” vroeg Max, op al wat gekalmeerde toon.
“Ja wortelen lust ik heel graag! Hoe laat je de groenten dan groeien in de grond?”
“Kom maar hier, in plaats van met die stomme bal te spelen, zal ik je eens leren groenten kweken in de tuin.”

----------------------------------------------------------------------------

                                                       Geschreven door Jaimie P.

zaterdag 28 juni 2014

Druivensmoothie met...

Hallo allemaal, 

Nog eens een heerlijke smoothie gemaakt 
(met soyamelk en -yoghurt).
Aangezien ik had nog maar één kiwi in huis had, 
heb ik alles gehalveerd 
en ik kreeg er toch ook nog twee goed gevulde glazen uit.


Nu ga ik eerst mijn huiswerk voor mijn schrijfcursus afwerken
en daarna ga ik nog wat verder proberen te haken aan aapje.

Groetjes, 

vrijdag 27 juni 2014

Tropische stormsmoothie

Hallo allemaal, 

Ik heb die naam niet verzonnen, 
maar vond het wel toepasselijk,  
nu ze onweer voorspellen :-)

Wij hebben wel voor soyamelk en -yoghurt gekozen.
Alles in de blender, 
een leuk detail op het drinkrietje 
en klaar.


Groetjes, 

donderdag 26 juni 2014

Een slaapkamer en twee personages (maar 250 woorden)


Hallo allemaal, 

Voor mijn schrijfcursus 'creatief schrijven' was mijn (tweede) huiswerk:

Beschrijf de slaapkamer door de ogen van iemand die net zijn geliefde is verloren.
Beschrijf de slaapkamer door de ogen van een moordenaar.

Beschrijf de kamer op zo een manier dat we veel te weten komen over het personage.
Maar, je mag het personage niet vermelden of naar dit personage verwijzen.
Dus niet: hij ijsbeerde door de slaapkamer, hij dacht aan de vrouw...,
Alles wat je overhoudt, is een beschrijving van de kamer maar gezien door twee verschillende personages. 

Je huiswerk mag in het totaal uit niet meer dan 250 woorden bestaan. 

Voila, dit is wat ik ervan gemaakt heb en aan jullie om te oordelen of je het personage en de kamer ook kan zien. :-)



Zittend op het bed en rondkijkend in de grote slaapkamer, valt het op dat er een leegte aanwezig is. De terrasdeuren nodigen niet meer uit om ze te open en te genieten van de mooie tuin die erachter ligt. Er is een triestigheid voelbaar in de kamer, ook de plant in de hoek heeft deze emotie waargenomen en toont zich er naar. Het zachte pluizige vloerkleed dat zo fijn onder de voeten voelde, heeft niet meer hetzelfde effect.
De zetel in de hoek met het kleine bijzettafeltje is nu gewoon een zitplaats, het geeft niet meer dat romantische beeld weer dat het normaal doet. Het knappe schilderij aan de muur, waar je normaal uren naar kan kijken is nu een punt op een witte muur om naar te staren. Ook het kunstlicht geeft een vervalst beeld, want het echte lichtpuntje uit deze ruimte is uit.


Modderige voetafdrukken worden op het malse vloerkleed achtergelaten, handen verscholen in handschoenen tasten over de sprei op het bed. Gaan vervolgens langs de witte muren, die straks een andere kleur zullen bezitten. De terrasdeuren blijven nog even gesloten, dan klinkt straks het geluid beter door de grote kamer. Om al een voorpretje te bekomen, wordt de plant in de hoek, met een paar ruwe trekken ontdaan van een paar bladeren. De zetel in de hoek heeft de ideale positie om straks na te genieten van het  hele schouwspel dat aangericht zal worden.

Groetjes, 

woensdag 25 juni 2014

Aapje wordt groter ;-)

Hallo allemaal, 

Ik ben met veel tegelijk bezig, 
dus het haken gaat traag vooruit. 
Niet dat het anders in sneltempo gaat :-)


Groetjes, 

zondag 22 juni 2014

Kort verhaal: Cupcake wedstrijd


Hallo allemaal,

Kort verhaal -  max. 1 500 woorden toegestaan.

Voor dit huiswerk van mijn schrijfcursus, 
mocht ik het genre zelf kiezen, 
het is een ontspannen verhaaltje geworden :-)


Cupcake wedstrijd

Met een kopje koffie in haar hand liep Kelly door haar appartementje, dat ze een jaar geleden had ingericht in retro-stijl.
Vanuit haar ooghoeken gluurde ze naar de flyer die op de eettafel lag. 'Cupcake wedstrijd' stond er in grote roze letters opgedrukt en foto's van de mooiste cupcakes sierde de hele reclamefolder, samen met de nodige informatie over de wedstrijd.

Ze plaatste haar kopje koffie op de tafel en nam met bibberende handen de flyer op. Vol spanning zag ze een beeld voor haar ogen verschijnen, zij die deelnam in de cupcake wedstrijd. Stel je voor...
Geschokt door haar grootmoedigheid legde ze het papiertje gauw terug neer.
Neen dacht ze, dat durf ik niet. Ze schudde haar hoofd als bevestiging op haar eigen faalangst.
Langs de andere kant, de hoofdprijs sprak haar wel heel erg aan! Niet de geldsom, dat was mooi meegenomen, maar daar alleen zou ze het niet voor doen.
Wel voor de beloofde citytrip naar New York, met daar een persoonlijke ontmoeting in de beroemste cupcake-bakkerij ter wereld!
Enkel, hoe kon ze toch van dat bange stemmetje in haar hoofd afgeraken en toch de moed vinden om deel te nemen?

Na al een paar keer een verstrooide blik op haar zalmroze antieke telefoon te hebben geworpen, had Kelly door dat het ding ook daadwerkelijk rinkelde.

"Dag mama! Wat heb je in je hand, zeg je?"
"Ja, die flyer heb ik ook net gezien."
"Eraan deelnemen? Ik?”
"Neen mama. Het is druk op het werk, ik heb daar geen tijd voor"
"Ah, ik moet mijn baas om verlof vragen, want dat neem ik nooit?"
"Mama rustig, ik versta je bijna niet als je zo zenuwachtig praat."
"Jawel mama, heel lief van je dat jij aan mij denkt. Dat jij gelooft in mij en wil dat ik deze kans met beide handen grijp."
"Ik zal erover nadenken. Ik bel je straks terug. Kusje aan papa."

De hoorn was nog geen seconde terug op de haak gegooid of het toestel liet opnieuw van zich horen.

"Hey Caro!"
"Oh neen, jij ook al? Mijn mama belde daar ook al voor.”
"Natuurlijk ben ik dol op cupcakes bakken! Enkel is dat niet alles wat telt bij zo een wedstrijd."
'Haha, neen mijn uiterlijk zal me niet helpen en je schunnige opmerkingen wat ik zou kunnen doen ook niet"
"Jaja, ik zal erover nadenken. Ik bel je vanavond terug, beloofd! Tot later."

Ze smeet zichzelf in de zetel en overliep haar leven, ze moest iets gaan doen met die droom om ooit een eigen koffiehuisje te kunnen openen.
Haar laten inschrijven bij deze wedstrijd zou een toffe uitdaging worden, ook om haar zelfbeeld lof toe te zingen.

Ze spurtte naar de badkamer, nam haar make-upspiegeltje in haar handen en riep vol zelfvertrouwen tegen haar spiegelbeeld: "Ik wil het!... Ik kan het!... Ik doe het!"
Nu ze zo dicht met haar gezicht tegen haar spiegeltje plakte, riep ze ontzet: "Oh, en ik moet dringend nog naar de kapper!"
Kelly kwam al huppelend en vrolijk zingend uit de badkamer. "Ik ga naar New York... Of dat denk ik toch... dat hoop ik toch... lalalalalà."

De grote wedstrijddag was aangebroken, zenuwen gierden door haar lichaam, onder haar arm droeg Kelly een grote map vol met aantekeningen en zelfbedachte recepten.
Ze stond samen met nog andere ongeduldige mensen te wachten op het openbaar vervoer.

Na een half uur op een warme en muffe bus te hebben doorgebracht, was ze blij dat ze kon uitstappen en de buitenlucht mocht opsnuiven.
"Ah, uitlaatgassen in je longen snuiven... Ook niet direct een goed plan," kuchte ze.
Met de map nog steeds onder haar arm geklemd, taste ze in haar jaszak naar haar mobieltje. Ze zag dat Caro haar probeerde te bellen.
"Caro, ik kan nu moeilijk praten op het moment. Ik ben net uit de bus gestapt en te voet onderweg naar de wedstrijd," sprak ze hijgend, terwijl ze haar pas versnelde.
"Geen idee of ik het nog op tijd ga halen?" 
Ze worstelde zich door de menigte of dat was toch haar plan geweest, moest de meneer voor haar hem niet ineens van richting willen veranderen. Voor ze het besefte lag ze languit op de grond, viel haar map open en lagen al haar aantekeningen verspreid over de vuile grond in de grote stad.
"Neen! Neen!" bleef ze maar roepen, terwijl ze haastig kruipend op handen en knieën over het voetpad bewoog.
"Redden wat te redden valt," gilde ze naar de mensen, maar niemand reageerde.
"Verdomde stad!" vloekte ze binnensmonds terwijl ze opstond, haar kleren recht trok en het vuil eraf mepte.
"Ik denk dat dit ook nog aan u toebehoort?" vroeg een vriendelijke mannenstem.
Ze nam haar nota van hem aan, bedankte hem en wankelde op haar hoge hakken voorbij hem. Kelly hoopte dat haar nervositeit niet toonbaar was geweest?
Tot ze voor zijn ogen, met haar hak in een kuiltje bleef steken, haar voet lichtjes omsloeg en haar evenwicht daardoor eventjes verloor.
"Whaaa!" flapte ze eruit, terwijl ze zichzelf keurig  recht hield. Ze bleef even staan, nam diep adem. Streek haar haren uit haar ogen, rechte haar schouders en dwong zichzelf verder te wandelen.

Een paar meter verderop in de straat, kwam Kelly eindelijk aan in het gebouw. De grote zaal, waar de wedstrijd plaats vond, was onderverdeeld in vakjes. Voor elke deelnemer was er een keukentje met daarin: een oven, koel- en ijskast, spoelbak,...
"Oh, zo schattig en prachtig," fluisterde ze tegen zichzelf.
Iedereen kreeg hun plaats toegewezen. Ze mochten zich er al naartoe begeven en zich er baas over maken.

Kelly was benieuwd naar de jury, ze had hun namen wel vermeld zien staan op de flyer, maar daarmee wist ze nog niet hoe die eruit zagen.
Hopelijk waren ze sympathiek?
Want haar zenuwstelsel kon nu, na haar voorval van daarstraks, echt geen norse mensen meer aan.
De driekoppige jury wandelde binnen.
Kelly had net een pak bloem geopend, toen ze de man zijn gezicht herkende. Blijkbaar had ze door het verschieten op het pak bloem geknepen, en voor ze het wist zaten haar kleren en zijzelf onder een laagje wit poeder.
"Ppffftt," klonk het uit Kelly haar mond, die een poging onderging om haar gezicht vrij te krijgen van de bloem.
De man moest zachtjes lachen en gaf, onopgemerkt voor de andere aanwezigen, een knipoog in haar richting.

Na de regels te hebben gehoord van de jury, mochten de kandidaten beginnen met bakken en decoreren.
Kelly greep direct naar haar grote map, haar laatst bedachte cakesmaakje wilde ze de jury graag laten proeven. Na heel de map te hebben doorzocht en weer opnieuw, en nogmaals,...
Sloeg de paniek haar om het hart.
Ze was haar receptje kwijt! Ze was ook nog zo dom geweest om het nergens anders op te noteren.
Hoe was dat mogelijk?
Met een fronsend voorhoofd dacht ze na...
Ja! Ik weet het weer! Daar op de straat?
Maar dat kon niet, ze had toch al haar papieren opgeraapt?
Mijn jas! Waar is mijn jas? Juist, aan de kapstok gehangen. Ze vloog er naartoe! 
Wild schoof ze hem van de ene naar de andere kant, tot ze aan haar jaszakken kon. Ze voelde er iets in zitten... Een opgefrummeld stuk papier. Ze hoopte maar dat het haar receptje was, ze prutste het open en liet haar hoofd in haar jas vallen.
"Yes!" zuchtte ze opgelucht.
Dat was waar, op het moment dat de man het haar had teruggegeven, had ze het in haar jaszak gestopt.

Even later was ze druk in haar keukentje bezig, het was er een grote rommel.
Ze had geen besef meer van de ruimte rondom haar of van de andere mensen erin.
Ze ging volledig op in haar droomwereld en verzon dat ze voor haar eigen koffiehuisje aan het bakken was.

Op het einde van de rit had ze prachtige cupcakes tevoorschijn getoverd.
Tijdens de proef- en keuringsronde van de cupcakes was de jury muisstil, wat haar nog meer stress bezorgde dan heel de dag samen al had gedaan.
De jury gaf nog geen uitspraak, eerst moesten ze samen overleggen en pas vanavond deelden ze hun besluit mee.

's Avonds stond ze van haar ene been op haar andere te springen. Ze gunde iedereen die prijs, maar hoopte er toch stiekem zelf op.

De jury riep de kandidaten bij elkaar:
"Jullie hebben allemaal een voor een jullie uiterste best gedaan, wij willen dan ook iedereen bedanken voor zijn of haar deelname. Natuurlijk kan er maar een winnaar zijn in een spel, maar er zijn zeker geen verliezers! Wij hebben hier prachtige cupcakes gezien en heerlijke smaakcombinaties mogen proeven.

Maar dan nu naar het hoogtepunt van de dag...
De winnaar is.... Kelly Ans!"

Gejuich en handgeklap galmden door de zaal.
Sprakeloos bleef ze staan bij het horen van haar naam.
Het drong ook even door tot ze besefte dat haar droom in vervulling ging. Tranen rolden over haar wangen.

Zij, Kelly Ans, ging een koffiehuisje openen, daar was ze nu honderd procent zeker van!

                                  
                                      Geschreven door Jaimie P.


Groetjes, 

woensdag 18 juni 2014

Aapje groeit :-)

Hallo alllemaal,

Aapje groeit elke keer een beetje. 
Niet veel, 
maar gelukkig toch een beetje hé :-)


Groetjes, 

zondag 15 juni 2014

Kort verhaal: Griezelige poppen


Hallo allemaal, 

Mijn vierde kort verhaal - max. 1 500 woorden toegelaten.

Je kreeg de keuze uit tien genres.
Ik heb terug een jeugdverhaal gekozen.
Onze zoon, had mij net een uitleg van op school gedaan, 
en ik heb nogal een levendige fantasie :-) 
dus zo kwam dit verhaal tot leven.


Griezelige poppen

Het is een druilige donderdagochtend. Buiten is het schemerig. Een laaghangende mist zweeft boven de oppervlakte over de velden. De aanwezige noordenwind is sterk voelbaar.

Vincent komt net aangefietst naar school op het moment dat Tyrone van de schoolbus stapt.
Terwijl Vincent zijn hand naar hem opsteekt en zijn fiets tussen de voorziene stalling smijt, roept hij: “Tyrone, wacht!”
Ondertussen is ook Cody aangekomen op school. De drie jongens slenteren op hun groepje vriendinnen af. Ze horen nog net hoe Diana haar beklag doet.

“Is het wel echt de maand maart,  dit weer  voelt toch meer aan als oktober, vind je ook niet?”
“Ja! Waar is de zon?” moppert Florien.
Sarah en Anna zijn, zoals op elke schooldag, druk in overleg over wie nu eigenlijk de mooiste jongen van de school is. Ze hebben Diana haar vraag dus niet eens gehoord.
“Meisjes, niet zo zeuren. Geniet van deze grauwe dag, het heeft iets spannends,” deelt Cody mee, terwijl hij zijn wenkbrauwen op en neer laat wippen.
“Je bedoelt iets eng zeker?” valt Diana hem in de rede.
“Ja! Iets griezelig zoals Halloween. Boehwww.”
“ Oh, jullie tienerjongens van veertien jaar zijn nooit bang zeker? Neen stoer zijn. Altijd doen alsof je alles aandurft.”
“Neen, dat is niet waar. Ik ben wel heel bang van... Hello kitty. En Musti vind ik helemaal zot.”

De jongens konden hun lach niet meer inhouden.
“Ok, genoeg gelachen. We geloven jullie. Wij geven toe dat jullie jongens nooit bang zijn.”
Ondertussen klinkt het gerinkel van de schoolbel.
“We spreken er tijdens de speeltijd wel verder over,” knipoogde hij naar de meisjes.
Pff, tuinbouw en nog wel vier uur. Gelukkig heb ik een speeltijd als onderbreking of ik trok al mijn haren nog uit van verveling. Ik haat dit vak. Zeker nu het buiten ook nog eens zo een vies weer is, dan moeten we in de serre werken, dacht Cody.
“Wat had dat te betekenen?” vraagt Florien aan haar vriendin. “Waarom zei je dat tegen de jongens, ik geloof wel dat ze bang kunnen zijn en ik zal het bewijzen ook, maar daar heb ik wel jullie hulp voor nodig.”

Florien heeft net heel het plan verteld aan haar vriendinnen. 
“Juf Nathalie, mijn klastitularis van haartooi is wel een hele leuke, die kan ons misschien helpen?” bedenkt Sarah.
Juf Nathalie is het eens met het plan van de meisjes en zal hen helpen om hun doel te bereiken. De juf weet ook de perfecte plaats ervoor.
Met hun handen vol spullen: een pop van in de les Haartooi, een mes en een potje tomatensaus, geleend vanuit de keuken van de school, doorschijnende nylondraad, een schaar,... Lopen ze samen richting het bos, dat over de school is gelegen.
“Hier staat een huisje in hout dat we er goed voor kunnen gebruiken. Het was vroeger de stal van de paarden, maar nu doet het dienst als opbergplaats voor het gerief van de lessen Haartooi en Kleding.”

Het bos zag er al even eng uit als hun plan was, dacht Sarah. Dorre bladeren, die ritselen onder haar voeten, lagen op de donkere bosgrond en de fijne regendruppels die erop terecht kwamen, gaven er een knetterd effect aan. De wind die door de bomen waaide,...
In het huisje kreeg ze zelf bijna de schrik om het hart. Ze stond oog in oog met een paar echt wel lelijke poppen, precies oude etalagepoppen.
“Meisjes, we hebben niet veel tijd, de jongens komen binnen een half uurtje al voorbij. Van al die poppen hier, hebben we er maar eentje nodig, over de rest gooien we deze zwarte stof,” beval de juf hen.
“Florien, de pop die we wel gaan gebruiken die krijgt deze spullen allemaal,” ze gaf alles aan Florien. “Jij weet wat ermee te doen?”
Florien knikte ja, als bevestiging op de juf haar vraag.
“Ok. Sarah, jij mag je met dit amuseren.” Ook zij kreeg haar benodigheden toegestopt om haar deel van het plan uit te werken.
“Anna en Diana, jullie komen met mij mee naar buiten, wij hebben daar ons werk.”

De juf had de laatste hand gelegd aan de voorbereidingen, ze gaf met een handgebaar naar de meisjes aan dat alles klaar was.
”De jongens zullen zo vanuit de serre vertrekken om zich naar het schoolplein te begeven, is iedereen klaar?”
De meisjes keken elkaar aan, wisselden een tevreden blik en antwoordden in koor: ”Laat de watjes maar komen!”
De jongens kwamen eraan gewandeld. De meisjes en de juf hadden zich schuil gehouden in het huisje. Enkel een paar benen van een etalagepop - besmeerd met tomatensaus - lagen uit de deur van het huis.
Cody keek even naar het huis en schrok zich bijna dood! Was dat... Zag hij nu... Hij schudde zijn hoofd en ging een stapje sneller.
Op het schoolplein gearriveerd, vertelde hij zijn vrienden wat hij had gezien, of toch dacht te hebben gezien. Ze vonden het wel wat raar, maar wilden het fijne er wel van weten. Met hun drieën besloten ze om op ontdekking uit te gaan. Ze slopen stiekem de school uit en begaven zich terug richting het bos.
“Cody, waar was dat dan wel? Want ik zie niks aan dat huis, de deur is trouwens toe. Je hebt volgens mij gewoon dringend wat meer slaap nodig, je krijgt waanbeelden,” melde Tyrone hem.
“Echt niet! Ik lieg niet! Het was echt! Anders moeten we eens in het huis gaan kijken?” zei hij met een hoorbare bibbering in zijn stem.
“Ja doe dat maar zelf,” gaven zijn vrienden hem aan en deden een stap achteruit.
“G-goed, ik ga wel k-kijken.”

Cody deed een stap richting de deur, trok ze open en keek snel naar binnen. Er was niks te zien. Opgelucht en lachend deed hij een stap achteruit, draaide zijn hoofd om naar zijn vrienden. Hij wilde net zeggen dat het in orde was. Wanneer plots achter hem de deur met een knal dicht viel!
En toen hoorde hij... Kkkrrrriiiiieeeekkk... en ging de deur vanzelf weer open. Zijn hart bonsde bijna uit zijn borstkas, hij draaide zich langzaam weer naar de deur om. Slikte moeizaam. Zijn ogen werden groter van angst. Er stond een oud vrouwtje in de deuropening, in haar ene hand had ze een afgehakt hoofd vast en in haar andere hand droeg ze een mes. De vrouw verdween terug en de deur viel terug dicht.
PLOF... Wat was dat? Op het dak van het huis, lag een weerloos naakt lichaam. Cody stapte bang en bevend achteruit. Hij struikelde over een boomstronk die daar onder de bladeren boven de grond uitstak. Hij probeerde zo snel mogelijk recht te geraken, maar dat lukte hem niet. Zijn vrienden waren naar hem toegerend om hun vriend te helpen. Ze moesten hier als de  gesmeerde bliksem vandaan zien te geraken, was al wat hij nu dacht.
“Whaaaa!” Vincent liet een enorme gil uit zijn keel ontsnappen, sprong opzij, keek zenuwachtig rondom hem, zijn adem stokte in zijn keel.
“Wat? Wat is er?“ vroeg Tyron hysterisch aan hem.
“E-er legde i-iemand zijn o-of haar hand in m-mijn rug!” riep Vincent bevend uit.

De deur van het huis knartste terug open, de jongens gilden de longen uit hun lichaam en renden zonder nog om te zien terug naar de school.
De meisjes kwamen vanachter het huis tevoorschijn en gierden het uit van het lachen, ze sloegen hun armen over hun buik, zoveel lol hadden ze erin. Ze sloegen elkaar high-five en de tranen rolden over hun wangen van plezier.
Terug aangekomen op het schoolplein vroeg Diana met ingehouden lach: “Jongens, wat is er? Jullie zien zo bleekjes?”
“Wij hebben niks gezien of gehoord, ik weet niet waar jij het over hebt?” verdedigde Cody zich.
“Aan je gezicht te zien, dacht ik dat je misschien Meneer Konijn van Musti was tegengekomen in het bos.”
“Oh... wacht eens even... jullie...,“ hij keek hen ondervragend aan.
“Whaahaa, ja natuurlijk. Indien je dacht dat het echt was, zjn wij wel goed in spanning opwekken én zijn jullie wel bang te krijgen!” knipoogde ze naar de jongens.

Ze bekeek haar vriendinnen en sprak met een voldaan gevoel: “Meiden, ik denk dat we mogen zeggen, dat onze missie geslaagd is.”

donderdag 12 juni 2014

Sporttas

Hallo allemaal, 

Deze sporttas wilde ik nog laten zien.
Het patroon is van HIER
enkel vind ik het formaat wat groot uitgevallen.
Ik had niet de juiste maat rits in huis, 
maar wilde er geen nieuwe voor gaan kopen, 
De stoffen had ik ook nog liggen.
Ook heb ik tussen de zijkanten 
en de tas bolletjesband gestikt.
De rits moet ik nog steeds, met de hand, vastnaaien aan de binnenstof.
Het zal iets zijn om in de zomervakantie verder aan te werken. 


Zo zijn er nog werkjes die aanpassingen nodig hebben,...
Ik hoop dan ook op nog wat goed weer de komende twee maanden,
zodat ik ermee buiten kan zitten, terwijl ons kinderen in het zwambad zitten.  
Duimen jullie mee, op nog wat mooi weer?

Groetjes,